Lapurrak eta Roman Baltz

Antzinako denboran baserritarrak Bitoriara (Gasteizera) joaten ziren ganadua erosten eta horrelakoak egiten. Dirua eraman behar izaten zuten, eta lapurrek utetan (irtetzen) ei zuten (transitiboa) lantzean baten bidean. Bakoitzak ahal den lekuan ostuta eramaten ei zuen dirua, lapurrek kendu ez egiteko moduan edo. Egun baten Errigoitiko uriko erdi tratante egiten zuen Roman Baltz eta lagun talde bat Gasteizera joan zirenean, lapurrek urten (irten) ei zieten (transitiboa). Botatzeko dauzkaten guztiak esan, eta kendu ei zizkieten zeuzkatenak. Baina Roman Baltzek ez ei zuen dirurik euki, errekistatu (miatu) ei zuten, eta ez ei zuen dirurik euki. Eta antzinako lapurrek batari kendu eta besteari eman ere egiten ei zuten, eta Roman Baltzek pentsatu ei zuen besteei kendu zietena berari eman egingo ziotela, eta “ea ba, emon oin (orain) niri!” esan ei zuen erdi negarrez, eta lapurrek, “tu, chapuceroo!” esanda, jo eta kapela bota ei zioten. Eta kapelako biribilaren barruan diruak gordeta eraman ei zituen, antzinako marabediak edo, eta, “txintxirrin, txintxirrin, txintxirrin!”, kapela behera jausi zenean, diruek zarata egin ei zuten. Eta kendu diruak, eta jipoi bat emanda utzi ei zuten lapurrek Roman hori.