“Zeu ikusiz gero, negarrak urtetan dost!”

Julitaren amaren amak (gaztetatik alargundua) bere umeak erdara ikastea gura izaten ei zuen. Julitaren ama txikitan Gernikako kolegiora (mojetara) ibili ei zen bordetan ikasten, oinez egunero Errigoititik Gernikaraino. Gero, erdara ikasiaz, amak Bilborantz bota gura, eta neskame egon zen Bilbon, Zabalbide ondoko etxe baten. Berak San Antonen urak hartu, eta Zabalbidetik gora ur beroak baldan eramaten ei zituen, mantak garbitzeko edo. Neskame joan orduko, bere amak eman zion aholkua izan ei zen: Gero, Klauditxu, buruko orratz baltz bat behien (behean) topetan bazu (baduzu) be (ere) ugazabandrieri emon, gero! Harexena da eta, zurie (zurea) ez da eta! Ez, gero, inonik (inorenik) sekula ezer hartu! Buruko orratz baltz bat bada be (ere), haxe bera be (ere) emon eingo tsazu (eman egingo diozu)!” Ama joaten ei zitzaion noizik behin baten bisitetan eta , ama joaten zitzaionean, berak negarrari ematen ei zion. Eta amak esaten ei zion: “Klauditxu, ez zauz (zagoz) konforme, ala? Konforme ez bazauz (ez bazagoz/ez bazaude), etxera, gero! Eta berak erantzuten zion: “ Bai, ama, ni konforme nau (nago), baia (baina), zeu ikusiz gero, negarrak urtetan dost (irtetzen dit), negarrak!”