“Ez zagoz pozik ala, Klauditxu?”

Ambrosiaren alaba zaharrena, Klaudia (Julitaren ama), gaztetxotan lehenengo bordetan ikasten ibili zen Gernikako mojen komentura. Orduan bordetea gauza handia zen. Eta gero zerbitzen joan zen Bilbora. Ur beroaren bila joaten zen, eta baldakada ur beroa ekartzen ibiltzen zen, koltxoiak edo mantak garbitzeko. Amak aholku bat emanda utzi zuen Bilbon: “Klauditxu, buruko orratz baltz bat topetan baduzu ere, ugazabari eman, berea da eta!”. Ama ikusten joaten zitzaionean, negar egiten zuen Klauditxu alabak, eta amak esaten zion: ”Ez zauz (zagoz/zaude) pozik ala, Klauditxu?”. Eta berak erantzuten zion: “ Ni pozik nago, ama, baina zeu ikusi eta nik negar.”